Στην άνυδρη ερημιά της ακύρωσης

Με χαιρέτισε καθώς περπατούσα βιαστικά στον πεζόδρομο και τον αναγνώρισα αμέσως, παρ’ όλο που πέρασαν χρόνια από εκείνη τη μια και μοναδική μας συνάντηση. Ξέχασα το όνομα του, όχι όμως τα γελαστά, γαλάζια μάτια του που εκπέμπουν καλοσύνη και γενναιοδωρία, ούτε τα… κυπριακά του…

To respect copyright, we link to the source rather than republishing the full text. Read the complete article on Philenews.